Een race die nooit gewonnen kan worden, die eindeloos en zinloos is. Of de vaak nutteloze strijd die gevoerd wordt om macht en aanzien te verkrijgen in de moderne, prestatiegerichte maatschappij. Welke definitie je ook hanteert, iedereen heeft weleens meegedaan aan de ‘ratrace‘. Misschien loop je er voor je gevoel dagelijks in mee, als een soort niet te stoppen marathon. En ja, ook ik betrap mezelf er vaak op dat ik toch aan het rennen ben.
Zelfs met het schrijven van deze blog ben ik al af en aan 3 dagen bezig, omdat ik het niet krijg zoals ik het wil en vind dat het moet. Tijd voor wat meer ‘practice what you preach’: dit is wat ik doe als ik in de ratrace verzeild raak. Misschien is het ook wat voor jou.
Geduld is goud waard
Ik vind geduld lastig, maar inmiddels heb ik geleerd dat als ik op mijn eigen tempo loop ik meer energie overhoud. Bestuur de onderstaande grafiek maar eens. Wat zie je? Snel doen, snel willen ontstaat vaak uit ongemak en komt de kwaliteit niet ten goede. Mijn advies: wees geduldig en laat de dingen maar even zijn zoals ze zijn. Wanneer je dingen op je eigen tempo gaat doen, komt alles bijna vanzelf in orde.
‘Het is wat het is’, oftwel ‘accepteer wat je niet kan veranderen’
Acceptatie draait om het leren loslaten van dat waar je geen controle over hebt. Stephen Covey heeft dit heel duidelijk uiteen gezet in het model van de Cirkel van Invloed en Betrokkenheid. Mezelf druk maken over dingen waar ik geen invloed op heb, leidt alleen maar tot stress en frustratie. Dus: ik focus vooral op waar ik wél invloed op heb. Niet rennen voor iets wat niet van mij is, betekent weer dat ik de ‘ratrace’ iets vaker achter me kan laten. En oh ja.. het hoeft niet PERFECT!
Waardering en dankbaarheid
Waardering en dankbaarheid komen voor in allerlei soorten en maten. Bewust stilstaan bij de dingen die ‘er al zijn’, zorgt er bij mij voor dat ik opeens niet meer zo hard hoef van mezelf. Ik ben gezegend met een dak boven mijn hoofd, voedsel in mijn voorraadkast en een relatief goede gezondheid. Ik heb betrokken collega’s en een fijne familie. Als het er op aan komt heb ik die nieuwe smartphone, die zonvakantie of die promotie niet nodig om dankbaar te zijn voor het leven dat ik al heb! Lekker loslaten, dus.
Lang verhaal kort
Geduld hebben met mezelf en mijn proces, accepteren van wat ik niet kan veranderen en dankbaar zijn voor wat er is. Het klinkt zo simpel. En dat is het ook. Wanneer ik me gestresst of opgefokt voel, helpt het om even aan deze drie dingen te denken. Dan weet ik weer dat het goed is, in het hier en nu. En dat ik niet hoef te blijven rennen in die verdomde ratrace. Een tijdje op de tribune zitten is ook wel prima. Of een keer een rommelige blog schrijven… Het is wat het is.